Kayıp Hayatların Hikayeleri: Gurbetin Çocukları ve Çocukluk Günleri

Bir adamın kafasında derin vazgeçilmez yara izi mevcuttu. Kavganın başına birkaç şarapnel parçası gömülmüş; sol gözü küçülmüş|küçülmüş ve görme yeteneğini kaybetmiş|küçülmüş, görme fonksiyonunu yitirmiş. İsmi Kenan’dı. Savaş ortamında ağır yaralar almış sığınmacıların şifa gören Danimarka kurumunda uzun süre tedavi devam ediyordu. Sağ eli kullanamıyor, tokalaşırken sol elini kullandı.

Nasır ve Göçmenlerin Zorluğu

Nasır’ı tanıdım oğlunu Rahman’ı okula bırakıp alırken buldum. Bazı günler elime birçok kalem, silgi ve kalem açacağı tutuşturuyordu. Oğlunun okuldan eve kırtasiye ürünleri başkalarının alması için sınıfın yanına bırakıyordum.

Gurbet ve Çocukluk Hikâyeleri

Bütün çocuğun farklı öyküsü mevcuttu. Bazı çocuklar savaş travmasını hala üzerlerinden atamamış aile ortamlarından geliyordu. Sık sık çatışıyordu. Günlerimizi Bırakın etmeyin!” demekle kekemelikle.

Rahman’ın Aile Durumu ve Psikolojik Durumu

Rahman başlangıç seviyesine birinci sınıfa başlamıştı. Eğitim sırasında ve aile hayatında uyum güçlüğü.

Görevli uzmanı çaba sonuç vermedi. Okul yöneticileri, durumu değerlendirmek için oğlunun ailesini toplantıya duyurdu.

Bütün aile tamamı birlikte gelişti. Hepsi birden aynı evde. Büyük aile birlikte toplantı odalarına girdiklerinde, Rahman düştü, “İşte öğretmen” bağırdı bir adım atarak büyükanne ve büyükbabasının elini öpmeye ilk kez başladı.

Soğuk havalarda ben çift kat. Dede, çorapsız geliyordu. Yeleğin içine giydiği beyaz renkli entarisini ayak bileklerine dek düzenlenmiş giydi. Anne ve nine kapalıydı. Eğitimdeki geçmişini ifade etmeye başladığımız zaman, o çocuk fazla kötü hissetti. Ağlayarak ağlamaya başladı. O çocuk ruhu gizli sır kavramaya çalışıyorduk.

Baba oğlu sık sık evden, güvenlik güçleri tarafından yakalandığını söyledi. Anne ise açıklayarak “Hala gözleriyle bilincinde şekilde uyurken gece saatlerinde kamağını ıslatıyor!” dedi. Rahman utanarak odadan çekilmek istedi. Sorunu fazla uzatmadık.

Toplantıda ailenin de onayıyla oğlunun birkaç danışmana yönlendirilmesine karşılık buldu. Eğitim kurumları saatlerinde Rahman’la özel ilgilenme ve koordine görevi bana.

İlerleyen zamanlarda Rahman koro koşarken, kapıya. Bir şey olmadı ama hissi acı duydu, samimi yoğun ağladı. Onu avutmak için elinden tutarak okul götürdüm ve onunla konuştum. Onun önüne beyaz renkli bir adet boya kalemleri yerleştirdim. Raftan, birkaç kitap aldı okuma görünümü görerek uzak dan onu sessizce> gözlemledim. O çocuk, çeşitli renklerde küçük kalemlerle bir çizerken beni unutmuş kendi konuşuyor ve anlatıyordu. Daha sonra kâğıdı getirip önüme koydu.

“Rahman, nedir|Bu ne|Ne yazıyorsun bu kağıda?” diye sordum. O, bir çocuk… Çok uğraşmış, uyumak istiyor, okula gitmek istemiyor. Dostları onu ima ediyor!” dedi. Yaz tatilinden sonra yeni başka bir kurumda çalışmaya. Rahman’ı bazen hatırladım.

Yoldayken Nasır ile karşılaştım. Beni fark etti, “Muallim!” diyerek elime sıkıca çalıştı. O çocuk sorarken, yüzü karardı; benden söylemedi. Oğul daha sonra gelişen çeşitli Kriminal olaylara dolaşıp yetkililer kayıtlarına işlenmiş. Ailesinden ayrı tutulup sorunlu yetiskinlerin eğitildiği bir tane koruma yurduna yerleştirilmiş. Bütün gayretlerimize karşılık o çocuğu kurtaramamış olduk.